Source: mrstallis

En wellicht tot over een paar weken. Nu een tijd niks. Althans, wel een scriptie, abactiaal werk en dat ene verhaal. Zwemmen was nooit een optie en zal dat ook niet worden, maar verdrinken is ook niet alles. 

Read More

ikilledjackjohnson:

Strange Relics

Mijn naam is Auke Siebe Dirk.

Mijn ouders vonden het komisch om hun zoon
te vernoemen naar een oud-SS’er

Nou wat hebben we gelachen
vooral op familieweekenden
Steeds die pijnlijke stiltes
als iemand mijn naam riep

Dirk Siebe, mijn oudoom,
lachte om andere dingen
Bijvoorbeeld om Joden
die vol angst
in een oven werden geschoven

Je familie kies je niet
Je huisdieren wel
Later koop ik een hond die ik noem naar mijn ouders
ik zal hem dagelijks vernederen

Of ik vergeet het gewoon
omdat je nare mensen ook mag vergeten
Niemand verplicht je
om honden te herdenken

De dodenherdenking was weer mooi
Het is jammer dat Dirk Siebe verhinderd was
Hij zou gelachen hebben

Auke Siebe Dirk

Deze zomer bezoek ik, als alles volgens plan verloopt, de Depeche Mode Bar in Talinn. Depeche Mode, dus. De new-wave donkere synthpop band die al enkele decennia mee draait maar nog altijd actief muziek maakt. Met vervelende liedjes als ‘I just can’t get enough’, maar ook topnummers als ‘John The Revelator’. Nummers met teksten over liefde, pijn en seks. En SM, want dat was nogal hip in de jaren 80. Maar goed, vandaag aandacht voor drie videoclips van de band. Video’s met auto’s, want die hebben ze veel gemaakt.

A Pain that I’m Used To (2005)
In deze video rijden meisjes op een racebaan, wat nogal uit de hand loopt. Het nummer klinkt ook wel wat als een race, althans de elektronica klinkt enigszins naar de motoren bij de start van de TT Assen.

Wrong (2009)
Aan het begin denk je dat dit weer de cliché achteruitspeelvideoclip is, a la The Scientist van Coldplay, maar naar verloop van tijd blijkt het allemaal toch iets anders in elkaar te zitten. Inclusief maskers en zwervers met karretjes bier.

Stripped (1986)
In deze clip wordt o.a. een auto kapot geslagen. Voor de rest staat de band vooral een beetje gay in leren jassen voor de camera te bewegen, zoals het een echte jaren ‘80 video betaamt. “The underlying beat is a distorted and slowed-down sound of a motorcycle engine running”. Dat je het weet voordat je het hoort.

We stappen het pand aan de Lauriergracht No. 37 binnen. Batavus doet zelf open, wijst ons een stoel. Wilt u wat drinken? We vragen een biertje, maar Batavus schudt zijn hoofd. ‘Ik was makelaar in koffie, dus jullie krijgen koffie.’ We krijgen koffie.

‘Ja, er is nogal wat veranderd in de afgelopen jaren,’ begint de oude man. ‘Inmiddels is er een boel anders. En dat ik, die gedoopt ben – in de Amstelkerk – dan wordt beschuldigd van oplichterij… Och dat alles treft me diep.’

Batavus geeft ons een visitekaartje van de firma Last&Co. “Verkoop nu uw goud!” staat er in grote letters op geschreven. ‘Maar ik koop niet alleen goud hoor, ook auto’s, boten, games, horloges, scooters en espresso-apparaten, bijvoorbeeld. Dat is in het geheel geen hebzucht, dat is de tijd. Mensen hebben schulden, – iets waar ik mij overigens in het geheel niet mee bemoei, ik bemoei mij nooit met zaken die mij niet aangaan –, en willen daar vanaf, nou daar bied ik ze de kans toe. Ik geef, ronduit gezegd, direct cash voor goud.’

‘Fatsoen gaat mij boven alles, en dat weet u want ik heb dat ooit op geschreven en u heeft dat gelezen. Dat ik dat mooie authentieke pand van mij, Lauriergracht No. 37 (en een nieuwe vestiging in de Oude Kijk in ‘t Jat), vol heb gehangen met schreeuwerige gele borden vol Engelse slogans, is pure noodzakelijkheid. Ik moet de concurrentie in de gaten houden. Het moet duidelijk zijn waar men moet zijn als men goud wil verkopen. Ook fietsen, gouden tanden en spelcomputers, niet te vergeten, die koop ik ook.’